Taniec i muzyka

Od niepamiętnych już czasów muzyka oraz właśnie taniec towarzyszyły człowiekowi w każdym jego kultury aspekcie. Wszelakie wykopaliska archeologiczne, jednoznacznie nam pokazują nam że pierwszym” instrumentem” muzycznym był – zwyczajnie ludzki głos. Dopiero później, z upływem czasu człowiek tworzył z mozołem prymitywne przedmioty muzyczne, które wydobywały, mniej lub bardziej sensowne i znośne dla uch ludzkiego dźwięki. Znana nam muzyka rozwijała się przede wszystkim w starożytnych cywilizacjach Egiptu, Chin, Indii, Izraela, Grecji oraz starożytnym Rzymie, aczkolwiek nie jest to sztywną regułą – odstępstwami jest muzyka Indian amerykańskich, ludów celtyckich, itp.. Tam to bowiem, muzykę zaczęto starannie komponować i zapisywać, tym to sposobem, późniejszy nauczyciel muzyki, etyki przekazywał ją swoim uczniom .

Powstawały pierwsze uczelnie muzyczne. Po dziś dzień istnieją liczne plemiona, które wykorzystują muzykę swoich przodków do różnych obrzędów i rytuałów, należą do nich plemiona Papuasów.
Na nas, duży wpływ miała muzyka rock and roll -owa z lat sześćdziesiątych ,która przywędrowała do Polski z USA i Wysp Brytyjskich. Polską odmianą rocka jest big beat ,charakteryzujący się mocnym rytmem, prostym tekstem i głośnym wokalem opartym na kilku akordach gitarowych. Ojcem polskiej muzyki rockowej uznaje się Franciszka Walickiego, a pierwsze zespoły bigbitowe to Rhytm and Blues i Czerwono Czarni. Czerwono Czarni wylansował dużo przebojów ,które zdobyły nagrody na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Wielu z nas nuci piosenki śpiewane przez Katarzynę Sobczyk i Karin Stanek O mnie się nie martw ,Nie bądź taki szybki Bill, Trzynastego.
Każdy ma swoją wybraną muzykę i ulubione utwory, a również często tworzymy sami śpiewając coś wstając rano zażywając porannej toalety. Jesteśmy muzykalni ,tylko nie zawsze wierzymy w swoje predyspozycje. muzyka i jej towarzyszka taniec dają nam radość i lekkość ,to ona sprawia że kłopoty i zmartwienia znikają.

Co jakiś czas media – telewizje starają się uraczyć widzów programami w rodzaju X – factor, Idol, czy choćby ostatnim „śpiewaj i walcz”. Zdania na temat owych programów są podzielone, albowiem praktycznie telewizję interesuje jednorazowe show, dlatego też dawne gwiazdy i celebryci, którzy wygrali ów rywalizacje – dziś de facto zniknęły ze sceny.
Pozostali jedynie ci dla których muzyka stanowi sedno i sens ich życia, a nie tylko zaistnienie.
Ot, choćby przykładowa zwyciężczyni jednej z edycji Polsatowskiego Idola – Alicja Janosz, i co z tego że wygrała, ale już o niej zapomniano. Nie ma jej płyt, koncertów i występów.
Niemniej osoby które zajęły drugie i trzecie miejsce, po dziś dzień występują, koncertują i wydają płyty, z roku na rok lepsze i popularniejsze. Osoby ów to w szczególności Ewelina Flinta – która obecnie nagrywa płyt wespół z najznamienitszymi diwami polskiej muzyki, jak Krystyna Prońko, itp. Ponadto dziewczyna jeździ po Polsce i koncertuje wraz ze swoim zespołem. Drugim takim artystą jest Szymon Wydra, którego widać nieco mniej w mediach, aniżeli Ewelinę Flintę ale też występuje.

Coś widocznie jest na rzeczy, że sztuka wymaga ćwiczeń, a nie jednorazowego fartu. Powiadają znawcy rozmaici, że The beatles osiągnęli sukces nie dlatego, że grali jak grali, ale właśnie dlatego że nieustannie ćwiczyli grając, żyjąc muzyką 24 godziny na dobę, zwłaszcza w klubach niemieckiego Hamburga. To dopiero doprowadziło ich do perfekcji, dlatego nie zniknęli ze sceny, jak wielu innych.
Identycznie sprawa ma się z owymi konkursami talentów w telewizjach, niestety w showbiznesie jest tak, że sam talent to za mało by się utrzymać w tym.
Dzięki talentowi można, owszem zaistnieć ale już utrzymać się, można jedynie uporem, konsekwentnością i ćwiczeniami. Artystka jaką jest Ewelina, ćwiczyła latami w Żarskim domu kultury, potem na przystankach Woodstock, teraz ustawicznie koncertuje po Polsce.
To sprawia że jej gwiazda wraz z końcem Idola, nie zagasła.

Rok 2010 to z definicji okrąglutka suma, ale tym razem jest to też jubileusz trzydziestolecia istnienia i działania Gorzowskiego klubu Jazzowego „pod filarami”. Jest to jedne z najzacniejszych klubów jazzowych w zachodniej Polsce, występują i występowały tam największe tuzy światowej muzyki jazzowej.
Na liście artystów znajduje się Jan ptaszyn, Urszula Dudziak, Śmietana, czy Krystyna Prońko – która swoją drogą jest rodowitą Gorzowianką.
Klub ma też swoich młodych następców / wychowanków niejako, jak Adama Bałdycha, bardzo młodego, acz wybitnie utalentowanego skrzypka, stypendystę miasta Gorzowa, uznanego zdaniem jury, za najlepszego instrumentalistę V Ogólnopolskiego Przeglądu Zespołów Jazzowych – Gdynia. Trofeum zawdzięcza zespołowi Up to Date, którego to zespołu jest on liderem niepodzielnym.

Chłopak wraz z zespołem koncertuje w Polsce z uznaniem, ale także w Stanach Zjednoczonych, miedzy innymi na zaproszenie Brada Terry.
Szczególnym powodem do dumy ów klubu jest też opracowanie książkowe – ,,Monografia Jazz Clubu ,,Pod Filarami” w Gorzowie Wielkopolskim” , spisane piórem Doroty Frątczak, autorki i fanki jazzu. Na obwolutach okładki owego dzieła antologicznego widnieje reprodukcja plakatu ,,Miles Lives!” , ukazująca oblicze legendarnego Milesa Davisa, który jest de facto nieodzownym symbolem samego klubu Gorzowskiego.
Ksiązka ów wyszczególnia, nie tylko minione już trzydzieści lat działalności jazz – klubu, lecz również same początki – do zarania niejako Filarów z lat sześćdziesiątych, wraz z narodzinami samej tradycji jazzu w mieście Gorzów, sięgającymi lat pięćdziesiątych, ubiegłego wieku. Sam koncert jubileuszowy trzydziestolecia działania klubu, będzie miał miejsce 27 listopada, koncertem pod tytułem Gorzów Jazz Calebrations, uświetnią go prócz szampana, gwiazdy w zespole i osobach : Klaus Doldinger’s PASSPORT – czyli
Klaus Doldinger, Peter O`Mara, Michel Horneck, Patric Scales, Biboul Darouiche, Ernst Ströer, Christian Lettner, zapraszamy.

Satyra, a wraz z nią powstające kabarety wielokrotnie, na przekór szarej rzeczywistości, pokazują w krzywym zwierciadle nasze wady, zalety – takie jak i strach oraz odwagę. Ta jedna z rozlicznych dziedzin rozrywki, skupia w sobie tylko znanym kręgu, zarówno amatorów, jak przede wszystkim profesjonalistów. Dla dobra ogólnego, jako że śmiech jest dla wszystkich bardzo potrzebny, dla zdrowego rozsądku, by nie zbzikować. Gdy jesteśmy zdrowi zajęci codziennymi sprawami zapominamy o prostej czynności jaką jest uśmiechanie się. W momencie choroby ,w osłabieniu brakuje radości, dlatego jest wiele osób które podejmują ten trud rozweselania, rozbawia innych, punktując rozliczne niedociągnięcia.
Jedną z prowokacji, są organizowane imprezy, tam można pokazać na co nas stać. Taką imprezą są castingi do różnych programów ,takich jak Zabij Mnie Śmiechem. Pierwsze castingi odbyły się w Zielonej Górze dnia 3 września 2010 roku w klubie Kawon.

Między godziną piętnastą a dwudziestą ,odbywał się występ poszczególnych osób ,jak i zespołów kabaretowych ,którą oglądała i oceniała publiczność. Do Zielonej Góry zjechało się wiele osób z całej Polski. Przypatrując się im, wydawało mi się że każdego zjada trema. Tak też było ,ale Tomasz Kamel i Maryjusz Kałamaga świetnie pomagali nowicjuszom w przezwyciężeniu strachu. Publiczność również była wspaniała ,to dzięki niej każdy występujący na scenie poczuł się jak ryba w wodzie i płynęli.
Najbardziej podobał mi się występ Ślimaczka o wyjątkowym numerku 118,który pokazał że z flegmatycznego mięczaka przeobraża się w twardziela. Dzięki niemu wiem że wszystko jest możliwe ,a strach ma wielkie oczy. Sami tworzymy przyszłość i my wybieramy drogę którą podążymy, szkoda że często bywa tak iż wątpimy i uciekamy od przeznaczenia.
Oby częściej odbywały się takie imprezy jak ta, gdzie kultura i zabawa wychodzi na przeciw nam wszystkim. Dzięki takim spotkaniom mamy poczucie pewności ,że śmiech będzie towarzyszył nam zawsze i wszędzie.

Po blisko ćwierć wieku, a niekiedy niektórzy znawcy twierdzą że znacznie dłużej, w roku obecnym tango argentyńskie powróciło niejako powrotem do swego miejsca narodzin, czyli do Argentyny. W tego rocznym bowiem międzynarodowym turnieju tanga, wygrała para z Argentyny właśnie, od dawien dawna tak się nie cieszono. Polscy tancerze również mieli chrapkę na ów zaszczytny tytuł, tym bardziej że od wielu lat jesteśmy jednymi z najlepszych tancerzy tanga. Ostatnimi czasy nawet, panuje swoista moda, na lekcje tanga w lokalach i klubach, nie będącymi stricte szkołami tańca, w klasycznym tego słowa rozumieniu.
Ot, idą ludzie do klubu, a tam zamawiając drinka, można jednocześnie uczyć się tego wspaniałego tańca pod okiem utytułowanych instruktorów, niekiedy międzynarodowych.
Baa, częstokroć to właśnie w klubach takich, są rozgrywane turnieje taneczne, zupełnie jak na amerykańskich filmach. Zresztą proceder ów nie dotyczy się, tylko i wyłącznie adeptów tanga argentyńskiego, ale również samby, salsy, rumby, a także nie rzadko tańców „ulicznych”.
To dobre zachowania, albowiem nawet tam gdzie narodziło się tango, to jest w Ameryce Południowej. W krajach takich jak wspomniana Argentyna właśnie, ale też Urugwaj, Paragwaj – to tam tańczono i organizowano, przed wojną turniej tanga, lokalne i na większą skalę, właśnie nigdzie indziej jak w lokalach gastronomicznych. Zabiegi takie miały korzyści obopólne, po pierwsze przyciągały klientów do danego lokalu, lokal miał reklamę, ale także szkoła miała reklamę i klientów, dzięki lokalowi. I tak się biznes kręcił, aż przyszła wojna II światowa, a po niej rock and roll. Dziś tango wraca do łask wielu ludzi, od dawien dawna bowiem wiadomo że nic tak nie zbliża ludzi, zwłaszcza dwojga jak wspólny taniec.
Tango, jest nie tylko tańcem, tango to szczególny spektakl, przepiękna gra wstępna – jak powiadają nawet niektórzy całkiem słusznie. Ludzie lgną ku sobie w dobie samotności w Internecie, dlatego tango jest ja najbardziej na miejscu.